miércoles, 22 de abril de 2009

DEBO TENER CARA DE GILI....

Mira que hoy tenía buen día...Volvía yo tranquilamente por los Lavapieses después de haber reservado pista de pádel para el domingo, mientras iba hablando por teléfono. Llaman un par de veces mientras iba hablando. Cuando termino, veo que quien llamaba era LA OTRA. Por supuesto, yo no iba a llamarla. Pasados 5 minutos, vuelve a llamar, y le cojo el teléfono.

-Hola Pedo, puedes hacerme un favor?
-Depende (Vale, se nota que soy gallega)
-Es que me vienen a buscar hoy MI nevera, bueno, la nevera, y tengo algunas cosas en el congelador, por si las podría pasar a tu casa.
-Mira, no.
-Ok
-Adiós. (Cuelgo y ya voy el resto del camino con la vena hinchada y cara de mala hostia u ostia).


KT Tunstall - Black horse and the cherry tree (you´re not the one for me...no no no no...)



PD: La noche de los libros

PD: La mágica escultura de Juan Muñoz, en Madrid

PD: Fiestas de la Comunidad de Madrid...que viene el puente....

PD: Menú del Miércoles
Desayuno: Café con leche, yogurth y naranja
Media Mañana: Pera
Comida: Jamón York rebozado
Cena: Queso y atún con mayonesa

+30 min de cinta, 15 de bicicleta y 5 de elíptica

martes, 21 de abril de 2009

A ESTACIÓN VIOLENTA

Algúns días, se estaba tan só que me ruxían as mans ao atopalas e me sobresaltaban os ruidos da miña propia cabeza, saía á rúa para pasear abaixado coma un lobo vello e canso. Había algo húmido e divino nas pedras das rúas antigas que me encrespaba a pel: unha electricidade que non era allea a ninguén e que nos unía dalgunha forma ou otra. Era a hora dos abandonados, dos solitarios e dos que, pertencendo a un mundo máis amábel, necesitan, coma o lume, a desacougante paz que ofrecen as espiñas silenciosas da noite.

Había mozas a esas horas que sempre regresaban ás súas casas. Sempre as había. A cidade era un xardín onde florecía a adolescencia, a idade desocada do porvir. Ás veces volvían de clases particulares, a miúdo do ximnasio, outras dunha longa viaxe. Poñíame á súa altura, sen incomodalas, separados por apenas un metro, e cruzaba sen pensalo a porta das súas vidas. Camiñábamos xuntos as rúas que necesitabamos para ser noivos, sempre en silencio e pensando ámbolos dous o mesmo. Entón, de súpeto, eu convertíame na súa parella, alguén a quen amar cando se está triste. Fora incluído nas dúas vidas, aceptado polas súas familias, con dereito a ser tratado con diferencia nun universo alleo.

Gustaba delas, das teimas que ao meu xuízo tiñan, da súa forma de camiñar, salvando os obstáculos da vida, e debuxábaas baixo a sombra protectora da catedral, unha longa noite de néboa e frío na que as cores se desdebuxaban para deixar sitio ao espesor da escuridade, galopando sobre as esquinas do casco vello. A tormenta asexaba no horizonte, e unha balada silenciaba o paso das nubes.

Indagaba, coma un animal curioso, alzando a pata para rozar o seu rostro, a súa forma de rir, a súa actitude ao tratar os descoñecidos, o seu xeito de bicar, que supoñía impulsivo, acelerado e inexperto. Pensaba en todas as películas que viran unha e outra vez xunto aos seus pais, recollidas nun sofá, coas pernas cruzadas e refregando o xeonllo que asomaba polo pantalón do pixama, unha hora antes de meterse na cama. Intentaba lembrar as cancións coas que bailaban en roupa interior no seu cuarto, dun lado a outro, antes de quedar coas súas amigas un sábado pola tarde no cruce de dúas rúas. Aprendíaas de memoria, coma se fosen unha lección máis de vida, e de cando en vez permitíame observalas cun punto de paternalismo que a elas, desesperaba. Pero trataba de non xulgalas para que non me rexeitasen. Necesitaba querelas o resto da miña vida: necesitaba alguén limpo e amábel con quen compartir os días, con quen repartir o peso do destino. Tódalas estrelas lucían de forma intermitente, e unha lúa poderosa e branca coma a nácara asomábase, descolgadas coma un gran boneco, sobre un berce.

O soño esvaecíase ao chegar ao seu portal, cando adiviñaba nos seus rostros a pegada de rubor e detíñanse para suspirar fondamente, baixo un silencio de campás en repouso, antes de curzar a porta.


A Estación Violenta de Manuel Jabois. Más info


The Pixies : Where Is My Mind (A saber ónde andará....Quién bailaba esto en el Ruta de Santiago???)




PD: Mi vecino, al que sólo he visto 2 veces en los casi 2 años que llevo aquí, y al que sigo por horarios...yo creo que es un juerguista como yo (oigo siempre su puerta cuando vuelvo de jarana), según La Mamma trabaja por la noche...inocente...tiene la misma bici que yo...

PD: Señorita Bombay, una petición, me da acceso a su blog??

PD: Menú del Martes
Desayuno: Café con leche, yogurth y naranja
Media Mañana: Manzana
Comida: Tortilla de patata y yogurth
Cena: Espárragos con atún, apio y zanahoria, y yogurth

+30 min de cinta, 15 de bicicleta y 5 de elíptica

lunes, 20 de abril de 2009

PEDO DEPORTISTA

Después de este fin de semana, con playa, por lo menos un día (ya tengo la barriga quemadita), y de mucho amor y mucho cariño por parte de la Mamma y del Pappa (es que lo necesitaba)...y después de haberme cebado...(no voy a poner el menú de este finde...me lo guardo mejor), retorno a la dura realidad.

Hoy he comenzado la vida que me espera hasta julio: Deporte, deporte, y más deporte, y dieta, dieta y más dieta. Por qué? Porque hay una panda de cabrones, entre ellos el Comando JOJOJO que quieren publicar las fotos de las vacaciones de este verano en el facebook, y hay que dar la talla, porque son muy cabrones...La Trunchi y La Banca, y una menda ya nos hemos puesto a plan para salir retratadas como modelos.

Hoy, además del curro (parece que esta semana va a ser un poco más tranquila), me he ido al gym con PeloDifícil, a hacer bicicleta, elíptica y cinta. Y como hasta hoy no había tenido tiempo, me fui a estrenar mi bici pleglable al Retiro. Casi me cargo a un par de viejas, y es que yo con una bici entre las manos soy un peligro...

Verano azul (Me acabo de dar cuenta de que tengo los dientes como Desi... de este año no pasa...me pongo braquets...Hablaré con Pregnant. Después de 7 años con aparatos...otra vez...y es que yo no tengo la culpa de que después de haberme quitado los aparatos me rompiese un diente de delante y las muelas del juicio me hubiesen movido de nuevo los dientes. Peor mi hermana, que después de 7 años con aparatos, tuvo un accidente y se los rompió todos...jajajajajja...Pobre Mamma...pero eso es otra historia...Pedo y sus dientes...jajajjaja)



PD: Nueva York se apunta al matrimonio homosexual

PD: Menú del Lunes
Desayuno: Café con leche, yogurth y naranja
Media Mañana: Manzana
Comida: Jamón York rebozado con queso (no es un san jacobo, que me lo ha hecho la Mamma)
Cena: Espárragos con atún, apio y zanahoria, y yogurth

jueves, 16 de abril de 2009

A HACER LA MALETA OTRA VEZ

Me ha surgido, así, de repente. Como tengo prácticamente ocupados todos los próximos fines de semana, me dije, me las piro. Así que hoy mismo me saqué billete para ir en busca de sol y playa. Aunque sé que no los voy a encontrar por lo menos sí tendré cariñitos y mimitos. Vamos, que voy en busca de que me cuiden un poquito que falta me hace.

Llevo una semanita de lo más estresante. Me han cambiado el día de percusión, pero era a partir de la próxima semana, así que esta semana me la perdí. Ando despistada. En el currele, mucho, pero que mucho currele. No salgo de allí antes de las 8-9 de la noche. Vamos, que esta semana me he dedicado a pasear mi bonita bolsa de deporte, porque lo que es practicarlo....poco.

Y ahora al curro: Hace unas semanas se cumplieron 15 años de la muerte de Kurt Cobain. 15 años han pasado desde que colgué la foto de Cobain en la puerta de mi habita de la residencia, y la peña pasaba a darme el pésame. Siempre fui y siempre seré grunge. Mis camisas de cuadros y mis vaqueros rotos no me los quitaba nadie, y aunque ahora ya no pueda vestir así (algún que otro finde sí lo he recuperdado) en el espíritu siempre se lleva. Seattle, una espinita pendiente.

nirvana - smells like teen spirit (últimamente andamos recordando....ufffff)




PD: No quiero trabajar más. Que me toque la lotería, ya!!!!!!! Es que llevo una semanita.....tengo un agobio encima....

PD: Menú del Jueves
Desayuno: Café con leche y yogurth
Comida: Sandwich completito, completito y llenito de grasita
Cena: Cereales, fruta y yogurth

miércoles, 15 de abril de 2009

BORN TO BE ALIVE

Hoy el Pappa y la Mamma continúan su camino. La gran aventura parece que ya va cogiendo trazos. Esperemos que antes de fin de mes esté todo cerradito. Ya seguiré contando.

Aunque hoy le tocaba a Nirvana, no me he podido resistir. La Mamma y yo coincidimos viendo el anuncio de Bancaja, y claro, gritos desde el ala oeste de mi piso: Maaaaaa, a que ese anuncio es bueníiiiisisisisisimo....La Mamma: Síiiiii, y a que no sabes de qué me acuerdo cada vez que lo veo, de ti y de tu hermana cuando íbais a clases de baile gallego, y un año de fin de curso, hicisteis el charleston. Me acuerdo yo cuando casi no sabía coser y os hice los disfraces. Tengo una foto, que ya llevaré al fotógrafo para ampliar, en la que estáis las dos disfrazadas con las barrigas hacia delante.

Ya sabéis a quién nos parecemos en el video...años y años practicando el estilo Manchester.

Sí, mi hermana y yo, cómo podríamos decirlo, siempre fuimos fuertes....Mi madre siempre nos cuenta, que después de pasar un año en la Galicia profunda, llegamos a la capital de provincia. Mi hermana con 7 años y yo con 5. Estábamos....hermosas. Nadie nos conocía, y cuando salíamos de clase, todas las madres comentaban...ay, pobres niñas, tan mayores y todavía están en segundo y en primero...deben ser tontitas...

Patrick Hernandez- Born to be alive




PD: Hoy he visto a Cándido Méndez

PD: Menú del Miércoles
Desayuno: Café con leche y yogurth
Comida: Judías con patata cocida y huevo cocido
Cena: Tostadas jamón york y queso (no fresco...ehhhhhh)

martes, 14 de abril de 2009

ÚLTIMAS NOTICIAS

- Los Big Helmet, pasamos a ser uno más. Mi hermana dará a luz a otro niño en agosto: Lucca. Matteo, más grande, y más guapetón que nunca, pasa a tener otro hermano. De todo esto me he enterado por la Mamma, ya que con mi hermana no hablo desde Navidades...es lo que tiene que no se hayan despedido de una en Navidades...rencorosa...creo que le llaman.

-Una prima mia se casa el próximo junio. Esto nos lleva a que de todos los primos la única que queda single (es mejor decirlo en inglés a decirlo en castellano: solterona) soy yo. Ya me estoy imaginando los comentarios que me van a hacer...pero qué le voy a hacer...soy antimatrimonio...no fiarse de nadie...creo que le llaman.

-A La Otra me la encontré el finde pasado. Después de no haberla visto desde noviembre, el finde me la encontré el viernes y el sábado. Después dicen que Madrid es grande. Resulta que se está dando un tiempo con su novia...si es que parezco meiga...les daba 2 años, y ni a eso han llegado. Las cosas que empiezan mal... En mayo quiere quedar conmigo porque se va fuera de España y se quiere despedir. Le contesté que me llamase y ya veríamos si cuadrábamos agendas...dignidad...creo que le llaman.

Mari Trini - Yo no soy esa (Gádor ahí va otra de la Trini...esta vez con mucha sorna...creo que le llaman) Mañana Nirvana que tengo trabajo atrasado.



PD: Si no soy yo la que se encuentra a alguien, es la Mamma. Hoy ha visto a Punset, y a punto estuvo de pedirle un autógrafo pero le dió vergüenza...es fan fan del Punset.

PD: Menú del lunes
Desayuno: Café con leche
Comida: Tortilla de patata y hojaldre de grelos
Cena: Tomate con queso
(Se nota que anda por aquí La Mamma)

Menú del martes
Desayuno: Café con leche y naranja
Media Mañana: Croissant, Bizcocho, Porras (Es lo que tiene que mi empresa hoy cumpliese 25 años, yo a punto de cumplir los 10 en ella)
Comida: Guisantes
Cena: Patatas bravas y croquetas


(Se nota que anda por aquí La Mamma)

domingo, 12 de abril de 2009

DE VUELTA...A MONJA DE CLAUSURA

Después de tanta actividad, comienzan mis meses de reclusión y necesaria rehabilitación, ya que el mes de julio va a ser muy movido. Vamos, que sólo voy a pisar la calle para ir al currele y para ir al gym. (Ohhh, shit, la próxima semana es el cumple de Frosti). Bueno, vamos a poner unos límites, cada vez que salga como máximo me tomaré 2 cervezas y 2 Tanquerays, por aquello de que las fábricas de Mahou y Tanqueray no quiebren.

Viaje estupendo. La Provenza francesa muy bonita. Al menos sólo nos llovió el último día. Mira que me habían dicho que Marsella era fea, pues a mi me encantó, sobre todo el bareto PoliKarpov y la zona de la calle 3 Rois, donde la Trunchi y yo nos dimos a los patis. Y es que tenemos un olfato tremendo para encontrar sitios de jarana. (Siempre viajamos sin buscar absolutamente nada, es que los olemos) Es lo que tiene adaptarse a otras culturas de maravilla.

Esta vez La Trunchi y yo no nos peleamos demasiado, si es que al no ser una isla, nuestros instintos asesinos no salieron tanto a flor de piel.

La Provenza a mi me pareció como estar en Italia, y Marsella como un Nápoles afrancesado. Me volvieron loca con el juego de las sillas de los baretos. Raros, pero muy majetes.

El viaje estupendo a pesar de que los de Ryanair nos hiciesen jugar demasiado al Tetris.


Mari Trini - Una estrella en mi jardín (a mi es que últimamente se me cae todo...)




PD: Y mañana tendré en mi posesión bici encartable, ya que vienen mis papis de visita. Lo que toca... a falta de... a hacer deporte

PD: Menú del miércoles
Desayuno: Café con leche, cereales
Comida: Plátano y café con leche de 4 euros...jajajajja....si es que nos teníamos que haber dado al café sólo. No sé qué problema tienen con la leche
Cena: Trucha asalmonada y mejillones. De postre: Pastis

Menú del jueves
Desayuno: Café con leche y manzana
Comida: Ensalada y Tartine 4 fromage
Cena: Una cosa parecida a un crepe, pero que no es un crepe, y de cuyo nombre no me acuerdo. De postre: Pastis

Menú del viernes
Desayuno: Café con leche y manzana
Comida: Ensalada
Cena: Dim shum y Ternera con cajús. De postre: Pastis

Menú del sábado
Desayuno: Café con leche y manzana
Comida: Entrecoté y Paella (Si es que casi nos vamos de peñas en La France)
Cena: Cerveza. De postre: Pastis

Menú del domingo
Desayuno: Café con leche
Comida: Ravioli
Cena: Cereales